Bezoekje aan het ziekenhuis

Vanmorgen had ik om 10 uur een afspraak met dr. Schaar, de internist. Dat betekent dat ik dan om 9 uur al bloed moet laten prikken. Dat prikken was weer een hele toestand. Eerst in de linkerarm, lukte niet, toen rechts, lukte ook niet, toen weer links, naald zat er wel in maar niet goed; 1 druppel bloed in het buisje, dat schiet ook niet op. Dan maar prikken in de pols, niet zo'n fijne plek, maar het lukte, het buisje liep vol, maar voor mij was het allemaal toch weer even te veel geworden dus ik ging toen het klaar was onderuit. Wat voelde ik me naar. Nadat ik weer een beetje op de been was heb ik nog een poosje in een kamertje alleen gezeten en toen ben ik in de wachtkamer van dr. Schaar verder gaan wachten. dr. Schaar is echt aller aardigst. Aangezien ik nog steeds zere armen heb van de geïrriteerde aders wilde hij daar even naar kijken. Zo zei hij ze hebben je aardig te pakken gehad met het prikken. Vreemd genoeg ging ik er niet op in en zat ik me alleen maar goed te houden. Helaas waren de bloedwaardes nog niet helemaal goed, maar aan een andere waarde die aangeeft hoe het beenmerg er mee aan de slag is kon hij wel zien dat het de goede kant op gaat en ik dinsdag wel de kuur kan krijgen. Hij bewonderde me omdat ik nog steeds 2 keer in de week naar fysiofit ga, dat deed me erg goed. De FEC is een zware kuur zei hij, die dendert door je lichaam. Nou dat is nou precies de omschrijving die er bij past, want zo voelt het ook. Voor mezelf heb ik vandaag besloten dat ik niet meer alleen naar de afspraken in het ziekenhuis ga. Als er even iets tegen zit, merk ik toch hoe vreselijk veel alles van me vraagt.