Zondag

En dan komt Eric bij de kerk de arts tegen die hem behandeld heeft in Den Haag. Hij vindt het fijn Eric gezond en wel weer te ontmoeten. In het gesprek vertelt Eric dat ik op dit moment borstkanker heb. Hij reageert geschokt. Eerst jij zo ziek en nu een paar jaar later, Ingrid! Hij begeleidt patiënten met dezelfde kuren. Als Eric er mee thuis komt en het mij vertelt komt mijn eigen situatie opeens weer heel hard aan. Je bekijkt het uit het gezichtspunt van de ander. Eerst de één en nu de ander. Zwaar. Hoe moet dat toch eigenlijk allemaal? Klopt het wel? Sommige mensen krijgen er nooit mee te maken. Wij allebei. Je overdenkt de dingen die je al meemaakte in het leven. En even valt het als een blok op je. Denken, piekeren en dan toch maar praten. Maar dan tot de conclusie komen: het klopt allemaal, er gaat helemaal niets fout. Bij de Heere loopt nooit iets uit de Hand. Is het niet allemaal genade wat wij elke dag weer krijgen. De Heere is nabij. Weest in geen ding bezorgd.

vrijdag

Vandaag een stille dag op bed. Ieder gaat z'n eigen gang en het is een beetje de dag doorkomen. Op dit moment zit ik weer even beneden. Helaas begint mijn arm nu erg te gloeien, dit was natuurlijk volgens verwachting, maar ja je hoopt toch nog dat het een beetje meevalt. Verder is er weinig nieuws te melden, tenminste....morgen gaat Maria een week mee met Sarah op vakantie naar Domburg.

donderdag

Hier weer een berichtje van mij. Het valt me deze donderdag niet tegen. Vanmiddag een poosje beneden geweest en verder ben ik op bed. Wel veel slapen (maar dan gaat de tijd ook door) en ook lukt het wel om wat te lezen. Met etenstijd werd er hier naast een heerlijk maaltijd voor man en kinderen ook een krachtige bouillon voor mij gebracht, dat smaakte me goed. Zo gaan we stap voor stap weer door de dagen heen.

te voorbarig

Al met al was het gisteren toch een zware avond. Ze was erg naar geweest.
Vandaag gaat redelijk. Ingrid heeft vanmiddag een halfuurtje beneden gezeten. De kuur doet het werk. Het ene moment heeft ze warme voeten, dan heeft ze een rood gezicht. De misselijkheid ligt op de loer. Het is een kwestie van 'de tijd doorkomen'.

Nog een berichtje

Ons schoonzusje Jochien is meegegaan deze kuur en maakte een foto.

Vandaag kuur 5

De vijfde kuur was als een grote berg.
Na een goede nachtrust is Ingrid vanmiddag naar het ziekenhuis gegaan. Eerst de bloedwaardenmeting, aansluitend het infuus. Het aansluiten ging in één keer goed.
Door het extra naspoelen en de verkeersdrukte kwam ze aan het einde van de middag thuis.
Nu slaapt ze. Gelukkig is ze niet misselijk. De Heere toont Zijn zorg.

Ochtendje ziekenhuis

Zo zat ik dan vanmorgen onverwacht bij de cardioloog. Ik had een afspraak met Annelies, de nurse practitioner, voor de controle voor de kuur. Ze vroeg me of ik koorts had tijdens de kuren. Ik vertelde dat ik eerst dacht van wel omdat ik 's nachts ook wakker word van de enorme hartkloppingen, maar dat als ik de temperatuur meet helemaal geen koorts heb. Dit vond ze verontrustend; de epi-adriamycine kan nl. schade aan het hart aanrichten. Ik kreeg zodoende gelijk een afspraak bij de cardioloog, er werd een echo gemaakt. Er werden geen afwijkende zaken gevonden. Gelukkig. Ook al zat ik gelijk het voordeel te bedenken van als de E uit de kuur weggelaten zou worden (dat was dan nl. een optie), mijn armen zouden dan niet verder ontsteken. Een ander idee voor die armen zou zijn dat ik in mijn voet laat prikken. Dat is iets wat ik op de afdeling moet overleggen morgen. Het risico daar aan is dat het infuus er makkelijker uit kan gaan en lekkende chemo is een ramp. Zo hebben we alle bijwerkingen langs gelopen en zijn we tot de conclusie gekomen dat het zwaar is, maar dat er niets anders op zit dan door te gaan.
Laat ik maar eerlijk zijn, ik zie er vreselijk tegenop. Morgen de dag in het ziekenhuis en de dagen er na. Ik voel heel goed dat mijn conditie minder is, ik ben deze keer niet goed op krachten gekomen. Het eind is in zicht, ik weet het, maar dat laatste stukje........... Ik hoop dat de Heere kracht wil geven, want een mens is van zich zelf maar krachteloos, daar ben ik wel achter.

Niet mijn mooiste mutsje, wel het fijnste.

Controle

Vanmorgen moest ik in het ziekenhuis zijn voor een controle bij dr. van der Zaag. Hij deed in oktober de operatie. ( Wat een prettige namen hebben die artsen, moet ik niet bij dr. Schaar zijn, dan wel bij dr. van der Zaag). Alles zag er goed uit vond hij. Ook was hij geinteresseerd in hoe het nu met me ging. Vooral de pijnlijke armen heb ik met hem besproken. Hij stelde voor een port a cath te plaatsen. Maar voor de laatste 2 kuren vind ik dit toch nog al een hele ingreep. We hebben dus toch maar besloten dit niet te doen. Dit betekent wel dat mijn armen nog pijnlijker zullen worden. Had ik de dingen van te voren geweten, dan had ik aan het begin van de kuren een port a cath laten plaatsen. Ik begrijp zelfs dat dit in sommige ziekenhuizen standaard wordt gedaan. Wat wel heel fijn is, is dat dr. Schaar heeft geregeld dat ik niet meer apart bloed hoef te prikken een paar dagen voor de kuur. Ik kan nu een uurtje eerder komen voor de kuur. Het infuus wordt dan aangeprikt en daaruit wordt eerst een buisje bloed gehaald. Ik moet dan even een uurtje wachten op de uitslag en krijg daarna, als het bloed goed is, de kuur toegediend. Ik ben blij dat het op deze manier kan, dit scheelt 2 keer het gedoe van zoeken naar een ader en het prikken. Zo is er toch steeds in grote en in kleine dingen de zorgende Hand van de Heere. 

Energie

Gelukkig, ik voel vandaag dat de energie weer een beetje toeneemt. Ik knap na deze kuur wat minder goed op. Ook mijn smaak is nog steeds niet helemaal goed. Maar vandaag merk ik verbetering. Regelmatig loop ik tegen mijn grenzen aan. Naar mijn idee doe ik al heel rustig aan en komt er niks uit mijn handen maar dan kom ik er achter dat het soms toch nog te veel is. Ik heb na deze kuur ook een aderonsteking in mijn linkerarm gekregen, dat is heel pijnlijk. Mijn rechterarm is nog niet over dus ja, dat maakt het een beetje moeilijk. De rol van patiënt is niet eenvoudig, maar dat zal iedereen vinden.

droom

Maria: "Ik heb zo akelig gedroomd vannacht". Vertel. "Je pruik was grijs geworden".

Lichaam en geest.

Soms moeten lichaam en geest even iets met elkaar uitvechten. De één wil dit, de ander dat. Zo ook vandaag. Lichaam zegt: Geen energie, moe, moe, lekker op de bank zitten, kop thee, boek, oogje dicht. Verstand zegt: kom op, daar knap je niet van op, met slapen bouw je geen energie op, jij gaat zo heel verstandig naar fysio fit. Je gaat zo je sportkleding aantrekken, je rijdt er naar toe, je begint op de loopband en je zult zien de rest volgt vanzelf.
En dat klopt, dus net als elke dinsdag en donderdag ga ik me zo verkleden en richting fysio. De eerste keer weer binnen komen na een kuur geeft me trouwens altijd alweer een push. Lisanne, de fysiotherapeut, heeft dan zo iets van: yes je bent er weer, eerst vertellen hoe het gegaan is deze keer.
Dus ondanks de regen........gaan. Maar nu eerst nog heel verstandig een boterhammetje met appelstroop en een glas sinaasappelsap ( voor het HB).

Arm

Gisteren was het een saaie en taaie dag voor Ingrid. Ze heeft tot het avondeten op bed gelegen.
Vanaf het avondeten was ze beneden. Terwijl de kinderen naar de kerk waren, hebben wij de dienst van ds. Kleppe online gevolgd. En om negen uur lag Ingrid weer in bed. Moe.

Vanmorgen heeft Ingrid veel last van haar linkerarm. Die is nu heel pijnlijk. Wat dat betreft herhaalt de geschiedenis zich, maar nu links.

Maria is gisteren vertrokken. Ze logeert bij haar vijf weken oudere nicht. Vanvond gaan Arnold-Jan en Joline logeren bij hun opa en oma. Dan zijn we nog samen thuis. Maar dat is niet 'saai en taai'..

De donderdag

Vanmorgen kwam Ingrid vol goede moed uit bed. Ze heeft een poosje beneden gezeten; daarna wilde ze toch weer terug naar bed. Daar ligt ze nog steeds.
Ze is niet misselijk, maar ze blijft toch het liefst rustig liggen. Concentreren lukt niet. Slapen en de tijd doorkomen en niet al teveel prikkels.
Maar de Heere helpt door. Ze is gelukkig niet heel erg naar geweest. En we hebben op de slaapkamer koffie gedronken. Het is te doen ...

4 april

Op deze bijzondere dag, Eric is vandaag jarig, even een berichtje van mij zelf. Ik voel me van ochtend redelijk, nog niet heel erg ziek. De nacht is bij mij verlopen met koortspieken. Vandaag is Eric de hele dag thuis, hij had zorg verlof opgenomen. Helaas is hij zelf maandag ziek geworden. Koorts, keel, hoesten. De huisarts heeft hem een kuur gegeven, ook omdat ik kwetsbaar ben en er toch ook één van de volwassenen hier enigzins op de been moet zijn.

4e en verder

Wat bijzonder dat vandaag de toediening van de kuur zo goed is verlopen. Wat zag ze en zagen wij er tegenop en wat is dit stukje meegevallen. De Heere (ver)hoort.
Een kuur valt zelden mee. Hoe zal het verder gaan?
Ze is net weer even wakker. Het misselijke gevoel is sluimerend aanwezig.

In elk geval: nog maar twee kuren te gaan, als de Heere het geeft. Over zes weken zitten de kuren er op, mits ze door zijn gegaan volgens planning.

In deze tijd van kuren is het goed per dag te leven. Dat is meer dan genoeg.

4e kuur

Zo, ik ben weer thuis. Deze kuur ging mijn moeder mee. Heel fijn, maar voor een moeder toch ook wel heel wat.
Misschien voor een ander een kleinigheid, maar voor mij wordt het prikken steeds meer een onderwerp van spanning. Het is opmerkelijk dat de Heere hier in ook weer Zijn zorg betoont. Dat we ook voor kleine dingen mogen vragen om zijn hulp. Een rustige verpleegkundige heeft rustig zitten zoeken tot ze een ader vond. Ze zag hem niet, maar voelde hem wel. Heel geconcentreerd ging ze aan het werk. En ja de naald zat in één keer goed.
Ik voel me nu enigzins weeïg en een beetje vreemd in mijn hoofd. Het is wachten op de verdere uitwerking. Ik heb mijn hb ook nog even nagevraagd, dat was ik bij de controle vergeten: 6,5

Aan de andere kant

Zaterdag was ik op de contactdag van Winst uit verlies.  Het was de eerste keer dat ik er was als patiënt en dat is toch heel anders dan er te zijn als bestuurslid. Hoe van dichtbij ik een ziekteproces dan al meegemaakt heb, het voelt heel anders als je het zelf bent. Je staat aan de andere kant, de kant van de patiënt. Ds. Terlouw sprak op een heel invoelende manier over verschillende zaken van het ziek zijn. Het was goed er te zijn.
Vandaag heb ik ook een stap van de ene naar de andere kant gemaakt. Ik ben vanmorgen naar de eindpresentaties van de 4e jaars SPW geweest. Het was heel bijzonder de school weer binnen te stappen na zo'n tijd. Het voelt echt als een grote stap, maar invoelende collega's maakten deze stap al snel kleiner. Ik heb genoten van drie prachtige presentaties.
En nu, op naar morgen, de vierde kuur. Wat zal die dag weer brengen? Ik hoop jullie op de hoogte te houden.