Taaie dagen

Zo hier ben ik dan weer. De afgelopen dagen waren erg taai om door te komen. Woensdag en donderdag lijkt het dan nog wel enigzins te doen, maar net of de verbetering daarna  niet echt inzet. Het is heel moeilijk om daar in te zitten; je weet dat het voorbij gaat, maar het voelt als of het nooit overgaat. Mijn lichaam voelt niet meer als van mezelf. Ik kan niet onder woorden brengen wat er gebeurt, alleen dan de pieken met koorts en de vieze smaak. Maar vandaag ben ik er weer. Vanmorgen ben ik zelfs naar het ziekenhuis geweest. Het was nl. zo dat ik me opgegeven had voor een workshop: look good, feel better. Maar ja de datum kwam erg dicht na deze kuur uit. Ik wist gewoon ook niet hoe ik me zou voelen vandaag. Op de brief die toegang gaf tot de workshop stond nadrukkelijk, dat als je je niet fit genoeg voelde of je tijdig af wilde zeggen voor de mensen die op de wachtlijst stonden. Ik had niet afgezegd, en ja zomaar wegblijven.... en trouwens van te voren dacht ik dat het best leuk zou zijn. Vanmorgen dus een beetje trillend en zweverig in de auto. Maar het is allemaal gelukt en het was fijn er even uit te zijn. Ik heb me trouwens verbaasd over de verschillende manieren van om gaan met. Alle vrouwen hadden hun pruik op. Behalve ik, een mutsje. Niemand hoeft te weten dat ik het heb, was de uitspraak. Degene die naast mij zat wist niet welke kuren ze kreeg, niet dat ze het niet onthouden kon of zo. Ze wilde het niet weten. Ze ondergaat het en verdiept zich er verder niet in. De spiegel thuis was afgeplakt en ze liep nooit zonder pruik ook niet als ze alleen is. Een ander zette halverwege haar pruik af om te laten zien hoe ver het haar al weer gegroeid was na de laatste kuur. Leuk al die verschillende mensen.