De eerste chemokuur

Vanmorgen waren Ingrid en ik voor de eerste chemokuur (FEC) in het Gelre-ziekenhuis.
Het was spannend, onbekend en toch vertrouwd.
De sfeer op de afdeling was aangenaam; de verpleegkundigen waren betrokken op hun werk en hun patiënten. Hoe zou Ingrid reageren op deze therapie? Dat blijft spannend.
Om 10.00 uur kwam haar moeder mij aflossen.
Rond 12.00 stuurde ik een sms'je. Ze belde terug; ze was al thuis. Ze voelde zich nog hetzelfde als 's morgens.
's Middags om 14.00 uur is ze naar bed gegaan en ze ligt nog steeds in bed. Ze denkt erover om vanavond even naar beneden te komen. Ingrid is moedig. Deze therapie raakt ze tot in het diepst van het bestaan. Ik weet het. Ingrid krijgt kracht om het te dragen.
Een nieuwe periode is ingegaan.

De volgende periode

Ik kijk terug op een speciale week, met speciale verrassingen rond mijn verjaardag. Zo leuk!
En dan nu een nieuwe week die ook een nieuwe periode inluidt. Morgen de eerste chemokuur. Het is spannend en onzeker, ik heb echt geen idee hoe ik me zal voelen en hoe ik het zal ervaren. We zullen het zien. Wat bijzonder dat er Iemand is bij wie we alles neer mogen leggen. Dat geeft rust.

Fysio

Je zou misschien denken dat fysiofit in een oncologiegroepje een soort zware stemming teweeg kan brengen, maar dat is toch echt niet waar. De sfeer is opgewekt er wordt over van alles en nog wat gepraat en inmiddels is iedereen op zijn eigen niveau heerlijk actief. Als ik terug kom voel ik me heel tevreden over mezelf, dat uurtje sporten heb ik toch maar weer mooi te pakken. Elke dinsdag en donderdag een uur sportief bezig zijn. Eerst fietsen, roeien, loopband en crosstrainer en dan nog wat spieren trainen. Er wordt tegenwoordig gestimuleerd om tijdens behandeling van kanker goed te bewegen omdat je zo beter in conditie zou blijven en de behandeling beter doorstaat. Ik ben benieuwd. In deze paar weken dat ik het nu doe, heb ik het steeds wat verder opgebouwd. Donderdag ga ik niet omdat ik dan jarig ben, dinsdag de eerste kuur, spannend hoe het dan gaat als ik weer verder ga. 

Uiteindelijke keus haarwerk

Elke dag bekijk ik een paar keer de foto's van afgelopen dinsdag. Samen met mijn zusje ging ik de 6 haarwerken passen die besteld waren. Als ik de foto's langs laat komen denk ik er aan dat ik een pruik draag, denk ik aan het moment dat mijn haar uit gaat vallen en dat ik het er af zal laten halen. Zal het emotioneel zijn? Ik zag op het plankje voor de spiegel tissues staan. In deze afgesloten ruimte van de kapsalon zullen vast regelmatig tranen vallen.

Deze hebben we uitgekozen.

Mijn kast

Ik heb een kast. Het is een heel speciale kast. In die kast zit nl. een plank en als je daar iets op legt is het weg, het bestaat niet meer. Je kunt de deur gewoon open doen en er iets bij leggen. Wat er in zit verdwijnt. Je weet van het bestaan echt niet meer af.
November: Mevrouw heeft u de de ademhalingsoefeningen gedaan voor de scan? Ademhalingsoefeningen? Ja u heeft daar een papier voor meegekregen. Nee dat heb ik echt gehad, anders had ik het zeker gedaan.
Vorige week maandag bij de oncologieverpleegkundige: Mevrouw heeft u de ingevulde formulieren bij u? Formulieren?? Ja die heeft u van de internist gekregen samen met de informatie voor dit gesprek. Informatie voor dit gesprek??? Ik heb niks, alleen een brief met het tijdstip er op. Vreemd, dit gaat nooit mis, dr. Schaar is heel precies.
Aan het eind van het gesprek is de oncologieverpleegkundige zo helder om me te vragen of ik deze dingen misschien letterlijk en figuurlijk weggestopt heb. Ik vermoed van het niet, maar het zou kunnen. Thuisgekomen doe ik het kastje open en leg er iets in; de map met informatie over de chemokuren.

We zijn een week verder. Toch die stapel "borstkanker spullen" maar eens uit het kastje halen. Ahum, de brief met ademhalingsoefeningen, het formulier voor de oncologieverpleegkundige, de informatiebrief (Kom vooral samen met iemand. Ik was alleen gegaan.), informatieboekjes.... van verschillende exemplaren 2 stuks;-)

Een paar weekjes rust

Na een paar fijne dagen waarin we heerlijk uitgewaaid zijn aan de Waddenzee zijn er weer de dagelijkse dingen. Gistermorgen had ik bij het wegrijden wel even een zwaar gevoel: ik ga een nieuwe zware periode in. Dat dit werkelijk zo is werd me 's middags tijdens het gesprek in het ziekenhuis wel duidelijk. Alles over de chemokuur werd uitgelegd. Op 31 januari staat de eerste kuur gepland. Dat betekent eerst nog een paar weekjes rust. Tenminste, geen behandeling, verder word ik aardig bezig gehouden door afspraken die met deze ziekte te maken hebben.

De laatste keer

De eerste keer leek de laatste keer zo ver weg. En nu de laatste keer lijkt de eerste keer nog helemaal niet zo ver weg. Het zit er op! 33 keer op de bestralingstafel gelegen. Het is klaar. Mijn huid kan gaan herstellen. Ik hoef niet meer elke dag naar Deventer. Ik ben blij met hoe ik me nog voel. Van te voren dacht ik dat mijn conditie veel minder zou zijn dan het nu is.
En......als afsluiting gaan Eric en ik een weekendje weg. De kinderen gaan naar mijn ouders, voor hen ook een fijn uitje.

Haarwerk

Vanmorgen om 8.30u ging de bel, en daar stond Cothy al op de stoep. Kwart over 7 vertrokken uit Boskoop! De dag van de één na laatste bestraling en van de afspraak bij de haarwerk specialist. Ik koop geen pruik, nee een haarwerk. Dat klinkt al heel wat beter. We hadden een fijn gesprek waar ons veel werd uitgelegd en laten zien. Er wordt een aantal haarwerken besteld en dan kan ik volgende week kijken welke de beste is. Er komt weer veel over me heen, alles moet weer even bezinken.
We hebben de ochtend gezellig afgesloten en zijn weer helemaal bij gepraat. En zo krijgen minder leuke dingen toch een heel andere kleur. Het was gewoon een fijne dag.

haarwerk uitzoeken

lunch

Eind in zicht

Zo komt dan naast alle andere dingen van de kerstvakantie toch het bezig zijn met je eigen lichaam elke dag weer terug. Nog steeds elke dag naar het RISO. Het eind is in zicht. Inmiddels is mijn huid op verschillende plekken helemaal open. Ik heb speciale pleisters gekregen, die nemen het vocht op en verzachten ook. Het is allemaal nog redelijk te doen. Ik merk wel dat het emotioneel zwaarder wordt, zeker zo rond de jaarwisseling. Er gaan veel dingen door mijn hoofd. De chemokuren komen dichterbij, dat zal zwaar worden. Dr. Eiland wil mij donderdag na de laatste keer bestralen nog een keer zien om naar de huid te kijken. Hij heeft me wel een beetje gewaarschuwd de laatste keer. Mensen die zo actief blijven en op deze manier de bestralingstijd door komen, krijgen vaak als het klaar is een dip. Er is veel te verwerken van alles wat je in een korte tijd meemaakt vanaf de operatie. Tja, ik wacht het maar af, tot nu toe kan ik alleen maar zeggen dat de Heere kracht gaf voor elke dag en dat geeft hoop voor de toekomst.