Sporten en praten

"Naar welke kerk ga jij dan eigenlijk? Nou ik ben echt helemaal klaar met God sinds ik ziek ben". Zo tijdens het sporten wordt er heel wat besproken. Vaak komen dingen waar we daar voor over gesproken hebben terug en wordt er nog over doorgepraat. We hadden het over welke dingen je rust kunnen geven als je veel zorgen hebt. Wat kan je dan doen? Ieder bracht zijn ding naar voren. Ik dacht dat voor mij nu het moment gekomen was om iets meer over het geloof te vertellen en zei dat voor mij het gebed iets is waarin ik mijn zorgen bij de Heere mag brengen.
Het is niet altijd makkelijk maar ik kom er steeds meer achter hoe belangrijk het is om als christen in het gewone leven te staan en iets van ons te laten horen. Het levert vaak een gesprekje op. Zo ook dus tijdens ons uurtje fitness.
Inmiddels ga ik graag naar mijn Herstel en Balans dagen toe. Lichamelijk brengt het me verder wat betreft mijn conditie, maar ook wat betreft het bewegen van mijn linker arm. Door de operatie en de bestralingen aan die kant kan ik nog steeds niet alles met mijn linker arm. Vooral de oefeningen die we in het zwembad doen helpen daar goed voor. Spieren worden sterker en kunnen verder opgerekt worden. Maar ook in het proces van verwerken en de balans weer vinden helpt het echt.

Omgaan met grenzen.

Als je ziek bent dan kun je niet alles doen wat normaal wel kan. Dat weet je, dat hoort er bij. Tijdens chemokuren ben je al blij als je het een beetje op de been houdt. Maar dan........ alles is achter de rug. Het enige wat nog moet is elke dag een tablet slikken en af en toe een injectie halen. Mijn haar groeit, ik zie er gezond uit met al die extra kilo's. Het is klaar met ziek zijn. Niet dus. En regelmatig trap ik er toch zelf weer in. Ik denk dat ik veel meer kan en loop dan tegen mijn grenzen aan. Eric begint dan al vraagtekens te stellen bij dingen die ik doe of wil gaan doen. Zelf heb ik dan nog het idee dat het echt wel kan. Tot dat ik dan weer ver over mijn grenzen ben gegaan en niks meer om me heen kan verdragen. Wat betreft mijn werk kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat die 4 uur achter elkaar voor de klas staan toch te veel gevraagd was. Ik heb het bij moeten stellen naar 2 uur.
Grenzen is een thema wat steeds terug komt bij Herstel en balans. Vorige week deden we een partijtje volleybal. Na een poosje ging er iemand aan de kant zitten. Ik voelde ook dat ik haast niet meer kon, maar wilde dat eigenlijk niet toegeven. En toen kwam het zo ver dat de anderen uit de groep zagen dat ik op in storten stond en tegen mij zeiden: ga jij maar een poosje aan de kant zitten. Dat levert een gesprekje met de fysiotherapeut op. Waarom ga jij zo lang door? Heb je je grens niet gevoeld? Kan jij zelf wel aan geven wanneer je grens bereikt is? Dit alles met de gedachte er achter dat als je steeds te ver over je grenzen gaat je je eigen herstel in de weg staat. Nog heel wat te leren.

Weer aan het werk

Gisteren was toch wel een heel speciale dag. Na maanden ziek zijn, heb ik mijn eerste lessen weer gegeven. Het was heel even wennen, maar voelde ook al weer snel vertrouwd. Zo leuk, om al die meiden weer te ontmoeten. Maar daarna....... zo moe, ik voelde me helemaal naar van moeheid. Al gapend ben ik naar huis gereden. Ik heb 1 1/2 uur geslapen en verder is er niets uit mijn handen gekomen die middag. De start is in ieder geval weer gemaakt. Zo langzamerhand begin ik steeds meer uit het wereldje van ziekte, ziekenhuis en dokters te komen. Wat een voorrecht om weer verder te mogen.

Voor mijn verre familieleden en vrienden even fotootje van mijn nieuwe haar.