Controle

Vandaag ben ik op controle geweest bij de radioloog. Hij was heel tevreden met hoe het er uit ziet en hoe het gaat. Dat ik nog pijn heb in het gebied van de oksel komt omdat er nog vocht zit. Dit komt omdat er een klier weg is gehaald tijdens de schildwachtprocedure. Je mist dus toch een klier en het lichaam moet het vocht op een andere manier verwerken. Veel bewegen is het advies. En dat veel bewegen doe ik wel. Ik ben nog steeds 2 keer in de week aan het sporten bij de fysio. Ja ook als het heel warm is, dat was waarschijnlijk de reden dat ik donderdagmiddag opeens helemaal naar werd. De fysiotherapeut stond gelukkig is de buurt, ik zat op de fiets, ho zei ze daar gaat iets niet goed, ga maar op je stuur liggen. Misselijk, gapen, maar gelukkig niet helemaal onderuit.
Deze week heb ik ook het gesprek gehad van het verpleegkundigspreekuur nazorg ( ik schreef er al over). Zo goed. Ik snap nu ook waarom ze er even een tijdje tussen laten zitten. Vlak na de behandeling zit je nog zo in de stand van overleven. Nu is het moment dat je tot jezelf komt, gaat beseffen wat er gebeurd is en tegen dingen aan gaat lopen. Heel fijn om de dingen te kunnen benoemen. Het hele proces heeft iets van rouw in zich, afscheid van een gezond lichaam, weer verder met hoe het nu is.
Heel bijzonder vind ik hoe de zorg in Nederland geregeld is. Zo veel mensen die steeds voor je klaar staan. In heel deze periode kom ik steeds maar aardige mensen tegen.

Nog niet zo makkelijk.

Het is raar, maar ergens mis ik de structuur van elke 3 weken een kuur. Je vecht je ergens naar toe en iedere keer haal je het en neem je de volgende stap. En wat dan nu? De gewone dingen. Maar wat is gewoon en hoe doe je het ook al weer. Zo iets voelt het. Daar komt bij dat ik me ook anders voel door de hormonen, eerst natuurlijk de verkeerde tabletten, toen accuut omschakelen naar de goede en ook nog een injectie met hormonen er bij. Lichamelijk voel ik me toch wel heel anders door de overgangsklachten. Emotioneel ben ik ook wat wiebelig. De ene dag gaat het beter dan de andere.
Het was heel fijn om 2 dagen met Eric weg te zijn. Ik had zo het gevoel weg te willen en afstand te willen nemen.
Mijn haar is al aardig aan het groeien, en de kleur is........ nee geen rode krullen, maar vooral grijs. De laatste tijd vergat ik nog al eens mijn mutsje op te zetten thuis. Dan was er al een poosje een vriendinnetje aan het spelen bij Maria en kwam ik er opeens achter, dan legde ik het even uit en vonden ze het wel prima. Zelf zijn we er zo aan gewend, maar toen ik met Eric in "thermen bad Aachen" was merkte ik wel dat ik een opvallende verschijning ben om het zo maar te zeggen. Je ziet mensen denken: huh, die vrouw is zowat kaal, ziek zeker. Ja en dan gaat binnen niet al te lange tijd toch het moment komen dat ik zonder pruik of mutsje kan. Ik bereid iedereen er maar even op voor op deze manier, dan wordt de stap voor mij ook wat makkelijker, want vooral naar mijn werk vind ik het toch wel een beetje moeilijk. Had ik nou een weggestopt kantoorbaantje....
Zo zie je een ziekte zoals dit blijft je op allerlei terreinen bezig houden.

Mentaal

En dan is het allemaal achter de rug en dan voel je opeens hoeveel alles gevraagd heeft en wat het allemaal met je gedaan heeft.

Het gaat steeds beter.

Deze week merk ik echt dat mijn conditie een stuk verbetert. Heerlijk om weer een beetje mijn gang te kunnen gaan. Sinds eind vorige week is ook de pijn in mijn armen weg. Ik word nog wel behandeld voor mijn linker schouder, maar ook dat is een stuk verbeterd. De therapeut verwacht dat ik er begin augustus van af ben. Gisteren heb ik de injectie gekregen en ben ik gestart met het slikken van tamoxifen. Afwachten maar wat dat allemaal te weeg gaat brengen.