Post

De postbezorging is de laatste tijd veranderd. De meest post wordt op dinsdag, donderdag en zaterdag bezorgd. Op andere dagen kan het zo zijn dat je geen post ontvangt. Het bijzondere is dat bij mij de laatste tijd ook 's nachts brieven bezorgd worden. En nog vreemder is dat het elke keer dezelfde brief is. Het is een excuus brief van het ziekenhuis. Ze zijn er namelijk achter gekomen dat ik niet 6 maar 7 kuren nodig heb en dat ik aankomende dinsdag gewoon weer word verwacht op de afdeling.
Pff, wat een afschuwelijke dromen.

Na uw behandeling voor kanker in Gelre ziekenhuizen wilt u de draad van het gewone leven weer oppakken. Dit valt vaak niet mee. U komt allelei zaken tegen die voorheen vanzelfsprekend waren, maar nu niet meer. Uw kijk op het leven is veranderd. Eigelijk wordt het nooit meer zoals het was.
Dit staat in de afspraakbrief die ik heb gekregen voor het verpleegkundig spreekuur nazorg. Het raakte me wel. Ik heb er al een poosje over na lopen denken. Je kunt je afvragen; is het waar, geldt het voor iedereen? Maar inderdaad, ik denk wel dat het waar is. Neem nu alleen al het onzekere gevoel over je eigen lichaam; ik voelde me gezond maar bleek een ernstige ziekte mee te dragen. Zou ik niet behandeld zijn, dan zou ik het niet overleven. Elk hobbeltje, bobbeltje, pijntje zal de komende tijd toch anders gekleurd zijn.
En de draad van het gewone leven weer oppakken, dat wil ik wel, maar het gaat nog niet. Ook dat wordt moeilijk. Ik dacht net om eens wat op internet te gaan lezen, hoe anderen dat doen. Maar van verhalen op internet lezen word je niet blij. Ik werd er zelfs echt misselijk van toen ik een chemoverhaal van een ander las.
Zo ben ik deze dagen aan het denken en verwerken. Aan de andere kant besef ik heel goed dat er meer ziekten en zorgen zijn in het leven. Er zijn mensen die een onherstelbaar verdriet meedragen, die dagelijks naar een lege plek in hun leven kijken. Dan voel ik me bijzonder bevoorrecht.
Wat ga je nu doen met je weblog? Vragen verschillende mensen. Of, je blijft toch wel schrijven? Ik weet het niet, ik zie wel hoe het loopt. Nu vind ik het nog fijn om er wat op te zetten. Het is ook een soort uitlaatklep geworden. Ik merk ook dat het fijn is om te delen, het geeft verbinding. Dus we zullen zien hoe het loopt. 

Telefoontje en bezoekje

Eric heeft inmiddels een aardige traploopconditie opgebouwd, maar in de dagen dat ik op bed lig, bellen we elkaar ook wel eens. Dat gaat dan zo: wil je nog iets eten? (niet dat ik zo mager word maar het idee dat iemand niet eet is toch vervelend) Nou ik heb eigenlijk nergens trek in. Eric wil me dan toch graag iets laten eten en gaat allerlei dingen opnoemen. Okay, ja doe maar een paar kaaskoekjes (shuttles). De telefoon wordt neergelegd, ik hoor ik Eric wat rommelen in de keuken en naar boven komen. Met dat ik de koekjes zie, denk ik: vreselijk hoe moet ik het weg krijgen. Uhm, sorry zou je misschien een sinaasappel voor me klaar willen maken, ik geloof dat ik die wel lust. Zo kon het dus gaan. Zo fijn dat het voorbij is. Mijn smaak is weer bijna goed. Verder zit ik lichamelijk deze week echt in het diepste punt. Zes kuren achter de rug en nu weer opknappen.
Vanmorgen is met mijn moeder mijn oma op bezoek geweest. Dat vond ik zo bijzonder, zeker omdat ze zelf ook heel veel achter de rug heeft het laatste jaar.
En verder doe ik heel rustig aan, niet omdat ik niet wil, maar omdat ik haast niets kan. Als ik 's morgens wakker word, lijkt het heel wat, maar als ik zover ben dat ik gedouched en aangekleed beneden kom, zit ik met een bonkend hart op een stoel.

In en uit bed.

Gisteren een poosje beneden geweest, nu beneden mijn frikandelletje opgegeten. Heerlijk! Verder is het nog wel pittig en ben ik veel op bed. Ik heb inmiddels weer een pijnlijke arm gekregen. Laatste keer, denk ik dan maar. Lezen lukt nog niet dus ik heb vrij veel geslapen vandaag, dan gaat de tijd ook door.

7 maanden

Er gaan veel gedachten door me heen over de afgelopen tijd. Ik zat net eens wat terug te lezen op de weblog. 15 oktober de uitslag-15 mei de laatste kuur. Wat is er veel gebeurd. Hoe zal het herstel gaan?
Het gaat vandaag redelijk, misschien ga ik nog wel moed verzamelen om uit bed te komen en even beneden te zitten.

Laatste kuur

Hij zit er in die laatste kuur, al was het met wat strubbelingen. Die strubbelingen zaten weer in het prikken. Op de zaal waar ik lag had Ingrid dienst, de verpleegkundige waar het een andere kuur niet mee lukte om te prikken. Zij wist dat zelf ook nog goed en zei gelijk: Josien komt je prikken. Mooi dat was dus al afgesproken. Josien had het infuus geprikt de 4e kuur. Ze nam er alle tijd voor om een goede ader te vinden en ging heel precies en geconcentreerd te werk. Dat deed ze nu weer, maar er was geen ader te vinden. Uiteindelijk had ze 2 aders gevonden en geprobeerd, maar het lukte niet. Ik ga Wilma halen, ik ga niet verder dan 2 keer prikken zei ze. Wilma staat bekend als de beste prikker. Zij heeft mij ook de 5e kuur geprikt. Wilma ging ook op zoek naar goede aders, maar ook haar lukte het niet om goed te prikken. Eerlijk gezegd: de spanning liep bij mij behoorlijk op. En al dat gedoe aan je lijf is ook niet lekker. Het idee van haar was om het infuus aan de onderkant van mijn pols te prikken, een pijnlijke plek, maar wel een plek die waarschijnlijk goed te prikken is. Aldus besloten en gedaan, het lukte (ze waren 3 kwartier bezig geweest). De naald zat goed, maar ondanks dat er al heel wat bloed gestroomd had, alles zat er onder, wilde het bloed niet stromen toen er een buisje op werd gezet. Vanalles en nog wat geprobeerd. Ik vroeg nog of ze de kuur niet gewoon konden aansluiten, mijn bloed was andere keren ook goed. Maar dat mocht natuurlijk niet. Uiteindelijk is er een minimale hoeveelheid naar het lab. gegaan en gelukkig het was goed, de chemo kon gaan lopen.
Vanaf dat moment heb ik heerlijk zitten praten met mijn vriendin Cothy die deze keer met mij mee ging. De sfeer op de afdeling is ook altijd goed. Het is dan echt zo akelig niet meer.
Ik kan nog niet geloven dat dit de laatste keer was. Ik ben wel blij, maar het voelt nog wat onwerkelijk, misschien ook omdat het ellendige gevoel weer op komt zetten.
Ik kan niet anders zeggen dat de Heere tot hiertoe geholpen heeft en kracht heeft gegeven om het allemaal te doorstaan.

Controle in het ziekenhuis

Gisteren bij dr. Schaar geweest en alle klachtjes e.d. weer even langs gelopen. Helaas heb ik een verkoudheid opgelopen, ik merk dat dit heel veel energie vraagt en ik dus toch weer meer moe ben. De dokter luisterde nog even naar mijn longen, maar hoorde niets verontrustends. Ik hoop dat ik niet echt ziek ga worden zodat de kuur dinsdag door kan gaan. Inmiddels ben ik me psychisch voor de volgende kuur aan het schrap zetten. Maandag is altijd de moeilijkste dag dan word ik steeds stiller en moet je niet meer met al te ingewikkelde dingen bij me aankomen.
Het einde van de chemotherapie betekent het begin van de hormoontherapie. Ik wist niet dat dit al weer zo snel zou starten. Ik had er ook nog steeds niet naar gevraagd, het bezig houden met de chemo was even genoeg. Maar nu heb ik al weer een afspraak in juni staan om met de hormoontherapie te starten. Dit houdt in dat ik 5 jaar lang medicijnen ga slikken. Maar eerst de 6e kuur nog. Wat zal ik blij zijn straks niet meer route 171 te hoeven volgen in het ziekenhuis, me niet meer te hoeven melden: goedemiddag ik kom voor een chemokuur, van den Ende is de naam. Loopt u maar naar zaal.. Een bed uitkiezen, even wachten tot de verpleegkundige komt met een mandje vol zakjes chemo enz. enz. het is allemaal niet zo blanco meer als die eerste keer. Overal zit een gevoel aan gekoppeld.
Nog even en dan is dit stuk afgerond.

Hoe het er mee gaat.

Na een weekje meivakantie, met verschillende gezellige bezoekjes, is vandaag het gewone leven weer begonnen. Dat betekent dat vanmorgen iedereen weer richting school vertrokken is. Even had ik het gevoel van ook wel weer erg graag mijn schoolwerk op te willen pakken. Maar hoe ik het zou moeten doen met zo weing energie weet ik eigenlijk ook niet. Geduld. Vrijdag heb ik een afspraak bij dr. Schaar staan en dan volgende week dinsdag de laatste kuur. Het einde is in zicht! Afgezien van de weinige energie die ik heb, voel ik me verder best goed. Ik ben van deze kuur iets beter opgeknapt dan de vorige. Ik bedoel daarmee, dat ik minder kwaaltjes er aan over gehouden heb. Dat ik erg snel moe ben heeft denk ik ook te maken met de HB waarde, dat was 6.3 toen ik aan deze kuur begon en inmiddels is dat natuurlijk lager geworden.