Een jaar voorbij

De laatste dag van het jaar. Nadenk-dag. Nadenken doe ik toch al veel de laatste weken. Er is zoveel gebeurd. Ik ben er nog niet klaar mee. Terwijl als iemand vraagt hoe het gaat, ik altijd zeg dat het goed gaat en ik een heel eind opgeknapt ben en al weer werk. Dat is ook zo. Maar de andere kant is er ook: het is niet makkelijk. Deze tijd van weer opbouwen is zwaar, is ook vechten, anders dan tijdens de kuren, maar toch. Voor de omgeving lijken de dingen min of meer vanzelf te gaan maar dat is niet zo.
Vorige week heb ik een botdichtheidsmeting gehad en moest ik voor het eerst weer bloed laten prikken. Die aardige dokter Schaar had me dat de andere keren bespaard. Maar nu 7 1/2 maand na de laatste kuur moest er toch echt een bloedbeeld komen. Door alle toestanden met het prikken van de chemo is het bloedprikken wel een item geworden. Raar, maar waar. Dat ik slechte aders heb zag de prikker gelijk, dus voorzichtig met een dunne naald. Ging goed, er stroomde alleen geen bloed uit. Iemand erbij geroepen, friemelen en doen, uiteindelijk de benodigde buisjes gevuld. Helaas, helaas ging ik toen als nog onderuit. Ik voelde me gelijk weer helemaal patiënt. Over patiënt zijn gesproken.....1e kerstdag 's morgens ben ik van de trap gevallen. Klets op mijn hoofd en bonk bonk bonk naar beneden. Nu heb ik al dagen verschrikkelijke pijn aan mijn stuit. Ik kan niet zitten. Ook mijn rug is bont en blauw. Het is echt zo'n tegenvaller. Ik ben met kerst en zondag en ook vandaag niet naar de kerk kunnen gaan. Het gaat al wel ietsjes beter, maar ik voel dat het een lang verhaal gaat worden.
Vorig jaar rond deze tijd wist ik dat ik het nieuwe jaar moest beginnen met chemokuren, dat ligt nu gelukkig achter me. De Heere heeft door geholpen! Wat het nieuwe jaar brengt weet niemand, maar dat geldt voor elk leven. We bidden om kracht en gezondheid.
Ik wil nog een keer iedereen heel hartelijk bedanken voor het meeleven en het bieden van een helpende hand in dit afgelopen jaar. Heel erg gewaardeerd!

Tamoxifen

Borstkankertherapie

Vrouwen met oestrogeengevoelige borstkanker die tien jaar het medicament Tamoxifen krijgen, hebben minder kans op terugkeer van de tumor dan vrouwen die de gebruikelijke vijf jaar het middel slikken.
Dat blijkt uit een vorige week verschenen studie in The Lancet onder 6800 vrouwen met oestrogeengevoelige borstkanker. Bij deze vrouwen hebben de tumorcellen een receptor voor het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen dat de groei stimuleert. Tamoxifen blokkeert deze receptor.
De helft van de vrouwen kreeg na vijf jaar het aanbod Tamoxifen nog vijf jaar te slikken, bij de andere helft werd de behandeling conform de huidige richtlijnen gestaakt.
Onder de 3428 vrouwen die het middel tien jaar slikten, kwam bij 617 de borstkanker terug (wat leidde tot 331 sterfgevallen), bij de controlegroep van 3418 vrouwen was dit 711 keer het geval (397 sterfgevallen). Ook de totale sterfte aan allerlei oorzaken nam af (639 versus 722 gevallen).
In een commentaar in The Lancet wordt gesteld dat bevestiging van de resultaten in een nieuwe studie zou moeten leiden tot aanpassing van de behandelingsduur naar tien jaar.

© Reformatorisch Dagblad | Pagina 26 | 15 december 2012

 

Ik denk dat als ik bij de 5 jaar ben, de richtlijnen zeker aangepast zijn. Niet fijn, maar wel noodzakelijk.

Wandelen

Wat was het vandaag prachtig in de natuur. Met de dames van Herstel en balans maakte ik vandaag een wandeling bij Wenum-Wiesel. We liepen 8 kilometer langs besneeuwde weilanden en bomen. Het was onze derde wandeling met elkaar. Het is heel fijn om te doen. Niet er over praten, wel er over praten, het is goed zoals het is. Je hoeft elkaar niets uit te leggen. Allemaal hebben we de gevolgen van ons ziek zijn en allemaal zijn we hard aan het werk om de gewone dingen weer op te pakken en om in ons hoofd de dingen op een rijtje te krijgen. Er is veel gebeurd in een jaar. Ik merk zelf ook dat ik erg aan het terug kijken ben.