Blij

Gisteren had ik de afspraak voor de echo. Het was ontzettend fijn dat gelijk de radioloog er bij gehaald werd. Hij heeft gezegd dat er niets verontrustends te zien is. Ik was erg blij dat hij die uitspraak deed, want officieel heb ik op 6 november de uitslag bij het bezoek aan de chirurg.
Alle reden om dankbaar te zijn!

Beetje dubbel

Het positieve berichtje wat ik hoopte te kunnen plaatsen is dat de bloeduitslagen en de uitslag van de mammografie goed is. Daar ben ik blij mee. Wat het nog wel een beetje onzeker maakt, is dat er bij het lichamelijk onderzoek een knobbeltje in de okselklier werd ontdekt. Binnenkort wordt er een echo gemaakt van de oksel om te kijken wat het is.

Oktober: borstkankermaand.

Wat staan die mensen toch hard tegen me te roepen en wat versta ik ze toch slecht. Het is zo'n herrie in mijn hoofd, het lijkt wel of het stormt. Maar als ik me meer inspan hoor ik wat ze zeggen: mevrouw u bent in de prikkamer! mevrouw u bent bloed aan het laten prikken! Vreselijk wat voel ik me beroerd, misselijk, gaperig, draaierig, gesuis in mijn hoofd.
Tja ik was vandaag dus vol goede moed naar het ziekenhuis gegaan om bloed te laten prikken. De oktober maand komt er weer aan. Oktober is de borstkanker maand en voor mij is dat speciaal zo, want ik kreeg in oktober ( nu 2 jr geleden) de diagnose borstkanker. Voor de toekomst betekent dit dat de jaarlijkse controle dan ook in die maand plaats vindt. Er staan dus weer verschillende ziekenhuis bezoeken op de agenda. Een afspraak bij de internist voor de bloeduitslagen en de hormooninjectie, een afspraak op radiologie voor de mammografie, en een afspraak bij de chirurg voor de uitslag van de mammografie en het bekijken van de borst. En vandaag dus het bloedprikken. Mijn aders zijn zo slecht door de chemo. Ze zijn verhard waardoor ze niet te prikken zijn en daarbij had ik altijd al moeilijk zichtbare aders, dat was ook al het probleem bij het aanprikken van het infuus tijdens de kuren. Nadat de eerste prikker het 2 keer had geprobeerd ging ze een collega roepen. De collega lukte het de 2e keer prikken wel. De naald zat er in, maar er stroomde haast geen bloed uit. En maar friemelen en proberen. Op een gegeven moment voelde ik me draaierig worden, ik zei het, maar op dat moment was het ook niet meer tegen te houden. Het was dus erg vervelend ook voor degene die me prikte. Ze had snel de naald er uit moeten halen en kon me niet meer tegen houden in de stoel omdat ik al voorover was gaan zitten. Nou ja een heel gedoe, toen ik bij kwam hing ik half in de stoel en stonden er 3 mensen om me heen. Ze vonden het allemaal heel vervelend dat het prikken niet lukte. Ik zei dat zij er ook niks aan konden doen, zo gaat het nou eenmaal.

En zo voelde ik me opeens weer patiënt. Heb je eenmaal deze ziekte gehad, dan blijf je dat altijd met je meedragen, daar ben ik wel achter. Het gaat goed met mij. het gezin draait, ik werk weer en toch zijn er dagelijks dingen waar ik tegen aanloop. Mijn lijf wat anders functioneert door de hormoonkuur, soms het gebrek aan energie ( of misschien het te veel willen gezien mijn energie), pijn aan mijn ribben aan de geopereerde kant. Maar geen geklaag.... wat een zegen is het dat ik genezen ben! Ik hoop in de maand oktober te kunnen berichten van goede uitslagen.

Uitslag foto

Gelukkig heb ik gisteren een goede uitslag gekregen van de foto's van mijn rug. Er waren geen verontrustende zaken te zien. Voor de internist was het daar wel klaar mee, maar voor mij nog niet. Iets in je rug kan een ingewikkelde zoektocht zijn. En ja sommige dingen gaan vanzelf over, maar ja de vraag is dan na hoeveel tijd.

Ziekenhuismiddag

Soms zou je de verdeling van de dingen wel eens anders willen zien. Kijk ik ben ziek geweest en heb behoorlijk verminderde energie, dan zou een ander eens al de ziekenhuisbezoeken moeten hebben. Dat zou mij een hoop energie schelen. Maar ja dat is natuurlijk een rare gedachte. Wel is het zo dat zo'n ziekte je steeds bezig blijft houden, ook in de tijd die dingen kosten. Vrijdagmiddag heb ik een echte ziekenhuismiddag gehad. Maandag was ik tussendoor school al even naar het ziekenhuis gereden om bloed te laten prikken. Vrijdagmiddag had ik afspraak bij dokter Schaar.
De bloeduitslag was goed, op het vitamine D gehalte na, dat was te laag ondanks dat ik er al wat voor slik. Ik krijg nu dus andere medicijnen. Het is belangrijk dat het vitamine d gehalte goed blijft omdat ik door de hormoonkuur in de overgang gebracht ben en dus ook last krijg van botontkalking. Verder heb ik de hormooninjectie weer gekregen en moet ik een foto laten maken van mijn rug. Ik heb daar al een paar maanden een zere plek zitten die niet weg gaat. Na dokter Schaar ( in Apeldoorn) werd ik in Deventer verwacht bij dokter Eiland, de radioloog. Hij heeft een technische blik op mijn borst geworpen en vond dat het er netjes uitzag ;-) De pijn die ik bij mijn ribben heb mag ik positief zien, het betekent dat de zenuwbanen aan het herstellen zijn. We besloten dat dit het laatste bezoek aan hem was. Dat scheelt al weer een ziekenhuis bezoek in de toekomst. Ik voel zelf zo'n middag hoeveel het weer met me doet. Je zit toch weer in de sfeer van ziek-zijn, allerlei mensen die wat aan je lichaam doen. Niks leuk.

Ontmoetingen

Op de één of andere manier let ik tegenwoordig altijd op kapsels. Als ik iemand met kort haar zie, kijk ik ook altijd even naar de wenkbrauwen. Chemokapsel? O nee dat kan niet met zulke volle wenkbrauwen. Soms zie je mensen en weet je bijna zeker dat ze ook zo iets als je zelf achter de rug hebben. Zo zag ik pas tijdens het baantjes zwemmen een mevrouw. Toen we tegelijkertijd aan het einde van ons baantje waren zei ik tegen haar:"Een rare vraag, maar heeft u soms ook chemokuren achter de rug?". En ja het bleek waar te zijn. We kregen een heel gesprek. Tijdens het praten bedacht ik me dat het toch wel vreemd was om iemand daar zo op aan te spreken. Ik zei het tegen haar, maar nee ze was zo blij, ze vond het zo fijn iemand als lotgenoot te spreken. Thuis ben ik me altijd maar aan het groot houden vertelde ze.
Nog een ontmoeting. Een man, hoe hij heet geen idee. Hij was aan het klussen. "U bent ziek geweest toch?". "Ja dat klopt". "Mijn kind had kanker". We spraken elkaar kort, enkele minuten. In die minuten hoorde ik hoe de Heere hem tijdens die periode iets had laten zien van Zijn eigen lijden, over de drinkbeker die aan hem niet voorbij kon gaan. En hoe hij zo wonderlijk zijn zieke kind weer mocht genezen. Dat zijn dingen waar je over na blijft denken.

Een datum die je niet vergeet

Moedig liep ik het ziekenhuis binnen. Niet wetend hoe het zou voelen. Dat het zwaar zou zijn wist ik. De psychische druk voelde ik al. Het was de eerste en de laatste keer dat je zo naar een behandeling met chemo kunt gaan. Als je eenmaal het spul door je lijf hebt voelen gaan hou je er altijd een "bijsmaak" aan over. 31 januari 2012, de dag van de eerste kuur. Vandaag een jaar geleden!
Ik lees het stukje wat Eric schreef vorig jaar. Wat staat het er verborgen: het gaat over de emmer. Als ik terug denk aan die avond, denk ik aan braken, braken, braken. Niet gewoon braken, nee het spat uit je lijf. Ik stop, het is voorbij. De details maken me misselijk. Het positieve stukje dat het achter de rug is, is er, maar het moeilijke stukje met de herinneringen ook.

Wat ik zo fijn vind aan het verleden, is dat het voorbij is

Goede uitslagen

Gistermiddag ben ik weer in het ziekenhuis geweest en heb ik goede uitslagen gekregen. De dexa-scan was goed en ook de bloedwaarden waren goed, behalve het vitamine d gehalte, daar moet ik iets voor slikken. Ook heb ik weer de 3 maandelijkse injectie gekregen en heb zo hopelijk weer even 3 maanden vrijaf van dokters en ziekenhuis.
Vanmorgen heb ik manuele therapie gehad i.v.m. de val van de trap, dat heeft goed geholpen. Voor de bovenkant van mijn rug tenminste, die stuit daar kunnen ze niets aan doen, maar gelukkig het gaat al beter. We houden de moed er in.