Wat staan die mensen toch hard tegen me te roepen en wat versta ik ze toch slecht. Het is zo'n herrie in mijn hoofd, het lijkt wel of het stormt. Maar als ik me meer inspan hoor ik wat ze zeggen: mevrouw u bent in de prikkamer! mevrouw u bent bloed aan het laten prikken! Vreselijk wat voel ik me beroerd, misselijk, gaperig, draaierig, gesuis in mijn hoofd.
Tja ik was vandaag dus vol goede moed naar het ziekenhuis gegaan om bloed te laten prikken. De oktober maand komt er weer aan. Oktober is de borstkanker maand en voor mij is dat speciaal zo, want ik kreeg in oktober ( nu 2 jr geleden) de diagnose borstkanker. Voor de toekomst betekent dit dat de jaarlijkse controle dan ook in die maand plaats vindt. Er staan dus weer verschillende ziekenhuis bezoeken op de agenda. Een afspraak bij de internist voor de bloeduitslagen en de hormooninjectie, een afspraak op radiologie voor de mammografie, en een afspraak bij de chirurg voor de uitslag van de mammografie en het bekijken van de borst. En vandaag dus het bloedprikken. Mijn aders zijn zo slecht door de chemo. Ze zijn verhard waardoor ze niet te prikken zijn en daarbij had ik altijd al moeilijk zichtbare aders, dat was ook al het probleem bij het aanprikken van het infuus tijdens de kuren. Nadat de eerste prikker het 2 keer had geprobeerd ging ze een collega roepen. De collega lukte het de 2e keer prikken wel. De naald zat er in, maar er stroomde haast geen bloed uit. En maar friemelen en proberen. Op een gegeven moment voelde ik me draaierig worden, ik zei het, maar op dat moment was het ook niet meer tegen te houden. Het was dus erg vervelend ook voor degene die me prikte. Ze had snel de naald er uit moeten halen en kon me niet meer tegen houden in de stoel omdat ik al voorover was gaan zitten. Nou ja een heel gedoe, toen ik bij kwam hing ik half in de stoel en stonden er 3 mensen om me heen. Ze vonden het allemaal heel vervelend dat het prikken niet lukte. Ik zei dat zij er ook niks aan konden doen, zo gaat het nou eenmaal.
En zo voelde ik me opeens weer patiënt. Heb je eenmaal deze ziekte gehad, dan blijf je dat altijd met je meedragen, daar ben ik wel achter. Het gaat goed met mij. het gezin draait, ik werk weer en toch zijn er dagelijks dingen waar ik tegen aanloop. Mijn lijf wat anders functioneert door de hormoonkuur, soms het gebrek aan energie ( of misschien het te veel willen gezien mijn energie), pijn aan mijn ribben aan de geopereerde kant. Maar geen geklaag.... wat een zegen is het dat ik genezen ben! Ik hoop in de maand oktober te kunnen berichten van goede uitslagen.
