Nieuwjaarswens

En iedereen hartelijk bedankt voor de kaarten die hier weer in stapels bezorgd worden!

Jeuk

Vanmiddag de draad van het bestralen na de kerstdagen weer opgepakt. Deze keer ging Joline mee. Ze mocht meekijken en de dames hebben haar alles uitgelegd. Inmiddels heb ik erg veel jeuk. Op de huid zitten allemaal blaasjes en de huid ziet er vurig uit. Ook al wordt nu niet meer het hele gebied bestraald toch zal het nog wel een poosje wat erger worden omdat de bestraling nog doorwerkt, vertelden ze vanmiddag. De kunst is om er af te blijven en het niet open te krabben.

cup cakes

Vanmiddag zomaar een gezellig berichtje. Maria en ik hebben cup cakes gemaakt. Wat een leuk werkje!

Opeens......

De laatste 2 dagen is het er af en toe opeens. Zomaar onaangekondigd. Het valt op me en het enige wat ik kan doen, is gaan liggen, ogen dicht en slapen. Moeheid. Telefoon of deurbel heb ik blijkbaar niet eens gehoord. Het wordt allemaal wat zwaarder. Aan mijn omgeving merk ik dat ik dit niet uitstraal, maar het is er wel. De ritjes naar Deventer voelen ook wat zwaarder. Nog 10 keer, waarvan nog 2 keer het hele gebied en dan nog 8 keer bestralingen alleen op het geopereerde gebied.

Over de helft

Vandaag heb ik de 19e bestraling gehad en ben dus al weer een stukje over de helft. Aftellen! Morgen moet ik helaas ook, niet zo leuk zaterdagmorgen om 9.10u maar ja ik ben nu wel een dag eerder klaar. Het is deze week erg druk geweest, naast het gezin, huishouden, werk en bestralingen waren er deze week ook extra dingen. Dinsdag een bruiloft, woensdagmiddag fysiotherapie, woensdagavond schaatsen met collega's, donderdagmiddag na schooltijd nog een diplomauitreiking doen. Nu ben ik toch echt moe. Vanmorgen had ik naast de bestraling ook nog een CT scan (zie foto) en een gesprek met de radioloog. Ik heb een recept voor crême gekregen want de huid begint rood te worden en te jeuken.
De rest van deze dag ga ik rustig aan doen.

Iets bijzonders

Twee mensen vroegen me gisteren of ik weer eens iets op de weblog wilde schrijven. Dat ga ik dan nu maar eens doen. Meestal zit er iets in mijn hoofd, ik ga zitten en hup schrijf het op de weblog. Nu moet ik nadenken. De dingen verlopen via een vast patroon, elke dag naar Deventer, veel afwisseling zit daar niet in om over te schrijven. Wat was er nou bijzonder deze week om over te schrijven. Ja ik heb het. Het is iets heel bijzonders. Gods trouwe zorg op elke dag. Ik sta er vaak te weinig bij stil. Maar juist in een tijd van ziekte springt dit er zo uit. Wat krijgen wij veel uit Zijn hand. Ik sprak deze week 2 mensen uit mijn straat. Toen ik net het bericht hoorde van mijn ziekte sprak ik ze ook. Het ging over geloven in God. Nu kwamen ze er op terug. Jij zei toen dat je ervaart dat God voor je zorgt. Hoe kan dat nu, wil je dat eens uitleggen hoe je daar over denkt in je ziekte. En dan opeens zie je het hoe goed God is. Ik heb hen verteld hoeveel goede dingen wij altijd al van Hem krijgen. Zoveel jaren trouwe zorg. Vergat ik God, Hij zorgde toch. Niemand is zo betrouwbaar als Hij. Met alle zorgen kan ik bij Hem terecht. God helpt. Moeilijk om daar de goede woorden voor te vinden.

Vrijdag: riso en gelreziekenhuis

Gisteren was weer een dag met verschillende dingen om te verwerken. De start van de dag was wat langzaam. Ik was nog zo moe. Toen iedereen om half negen naar school was ben ik mijn bed weer in gedoken. Lekker geslapen tot half 11. 's Middags bestralen en daarna een gesprek met de radioloog. Hij heeft uitgelegd aan de hand van de CT beelden hoe hij tot dit bestralingsplan is gekomen. Daarna werden we verwacht bij bij de internist in Apeldoorn. We hadden een gesprek over de chemokuren of het inderdaad nodig is. Ja dus. En welke ik ga krijgen. Ik ga FEC kuren krijgen. Al met al weer heel veel om te verwerken. Artsen zijn eerlijk, laten je meekijken, dit is fijn, maar ook confronterend.

De ritjes naar het RISO

Vandaag had ik de auto niet en ging er gezellig een vriendin met mij mee. We waren maar net op tijd dachten we. Maar helaas, het was vreselijk aan het uitlopen, dat werd wachten. Nu was dat wachten helemaal niet erg als je met je tweeën bent, maar ik moest ook nog naar school 2 lessen geven. Thuisgekomen eerst snel school gebeld dat ik er aan kwam en toen op de fiets gesprongen. Al de hele maand november was ik met de auto gegaan. Verhit met een bonkend hart kwam ik aan. 20 minuten te laat door de vertraging.
Ter afwisseling heel fijn om met iemand te gaan. Morgen gaat mijn moeder mee. Vorige week vrijdag ging er een andere vriendin mee met 2 lieve meisjes, die daar heerlijk gespeeld hebben.