woensdag 21 maart 2012
Woensdag: haaruitvaldag
Inmiddels begin ik patronen te herkennen in alles wat er gebeurt met mijn lijf. Zo is woensdag in de eerste week na de kuur haaruitvaldag. Mijn haar is er natuurlijk al af, maar er zitten nog wat stekeltjes. Het is nog steeds geen gladde bol. Maar vandaag was het dus weer zover; ik droog mijn hoofd af na het douchen... allemaal zwarte stekeltjes op mijn handdoek. Iets anders heel geks is dat ik in deze week vreselijk moeilijk in slaap kan komen. Ik ben zo helder als ik weet niet wat, ik krijg allemaal ideeën (waar ik de tijd en energie niet voor heb om ze uit te voeren). En aan het eind van de dag ben ik vreselijk moe omdat ik maar een paar uur slaap per nacht, maar slapen nee hoor. Vanmorgen heb ik van de huisarts slaapmedicatie gekregen voor deze nachten. Ik weet dat het vrijdag weer over is. Verder heb ik deze dagen een zere slokdarm. Eten is een beetje moeilijk, maar ook daarvan weet ik dat het met een paar dagen over is. Nee, ik val niet af van weinig eten. Ik kom juist aan. 5 dagen niet gegeten en op bed gelegen: 1 kilo zwaarder. Troost, iedereen komt aan met deze kuren en de medicatie die er verder bij komt kijken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Beste Ingrid,
BeantwoordenVerwijderenIk ben bezig met het voorbereiden van de dagopening en al zoekend op internet ben ik het volgende gedicht tegengekomen:
Moet ik dan lijden om te kunnen spreken?
Moet ik verdrietig zijn, opdat ik troosten kan?
Moet er dan steeds iets in mijn leven breken
opdat ik bij een ander iets herstellen kan?
Mag ik niet zo maar wat geluk ontvangen
gewoon wat klein geluk, het hoeft niet veel te zijn;
mag ‘k van de liefde enkel het verlangen
en van geluk niet anders kennen dan de pijn?
Ik weet het, God, ik heb geen recht van spreken
van hoop en van vertrouwen en van moed
wanneer ik warm lig toegedekt onder een deken
van veiligheid, en niets ontberen moet.
Maar zo-maar-wat geluk, God, strooi dat voor mijn voeten,
zodat ik ‘t pakken kan, als ik alleen maar buk,
en niet verbeten d’aarde om moet wroeten
naar een klein beetje gouderts van geluk...
We zijn deze week bezig met psalm 22, de lijdenspsalm. Ik vond het een mooi gedicht, had het nog nooit eerder gelezen. Ik moest aan jou denken toen ik het las. Ook al hoor je niet zo vaak wat van me, je bent wel vaak in mijn gedachten. Ik bid voor je.
Een hartelijke groet,
René.