Vandaag hadden we met Patrick afgesproken om mijn haar er af te halen. We moesten in het oncologisch centrum in Deventer zijn omdat hij op donderdag daar werkt. En dan opeens zit je daar op de stoel voor de spiegel. Pff toch wel heftig. Ik besloot om tijdens het er af halen de stoel weg te draaien van de spiegel. Voor Eric was het wel heel wat om te zien dat al mijn haar er af geschoren werd. In een paar minuutjes was het gebeurd. Wanneer wil je de confrontatie aan gaan vroeg Patrick, nu of thuis? Nu. Ik draaide mijn stoel naar de spiegel. Even was het heel vreemd, maar echt het viel toch best mee. [ ja dat ik nou eenmaal bolle wangetjes heb dat wist ik al, ze komen nu alleen meer uit;-) ] De volgende stap was het opzetten van de pruik. Dat is echt nog niet zo eenvoudig. Een paar keer oefenen en nog wat intructies over hoe hem netjes te houden en toen kon ik met mijn nieuwe coupe naar huis.
Thuis gekomen was mijn moeder er, we gingen gezellig samen naar de Intratuin. Geen mens die op je let natuurlijk, maar toch voelde ik me wel een beetje lopen. 's Middags bij fysiofit kreeg ik allemaal aardige reacties, zo goed om met lotgenoten bij elkaar te zijn. Ik merk dat het al snel went, ik heb nu een mutsje op met een sjaal er omheen, dat zit net wat lekkerder dan de pruik.
Toen we net koffie zaten te drinken ging het er over hoe het zonder het mutsje er uit zou zien. De kinderen waren toch wel benieuwd. Ook Maria waar mee ik eigenlijk had afgesproken dat ze het nooit zou hoeven te zien wilde het echt zien, dus mutsje af. We hebben met z'n alle zitten lachen om dat vreselijk ronde hoofd en we zijn sneller dan gedacht allemaal op het punt van acceptatie gekomen. Het is goed zo.
Wat ben je toch geweldig!
BeantwoordenVerwijderenHoe je dit schrijft; al lezend lijkt het alsof we er zelf bij geweest zijn.
Je haar is er dan wel af, maar je humor gelukkig niet.
Tot morgen; ik kijk er echt naar uit om je weer te zien.
Chris
Hallo lieve Ingrid,
BeantwoordenVerwijderenNou dan nu met je bijzondere, originele uitstraling en een "geleende'maar bij jou passende coupe.Moeilijk en confronterend, maar ook moedgevend? De Heere kan de (chemo)middelen zegenen, je gezond maken, je haar weer "nieuw" maken. Er bidden veel mensen voor jou en we weten dat bij Hem alles mogelijk is. Tot nu toe geeft Hij levensmoed en kracht, wat een wonder. Heerlijk voor de kinderen en Eric dat je er voor hen kunt zijn en er een gezellige verjaardag van mocht maken voor Maria. We kunnen nooit teveel van onze God verwachten. Voor tijdelijke zegeningen en een eeuwige ontferming.
Lieve groeten,
Annemarie te D.
Er komt maar één woord bij me op: RESPECT!! Over humor gesproken... ik herinner me een mevrouw (toen ik op oncologie werkte), die ook geen haar had. We waren in gesprek en op een gegeven moment zei ze: Géén haar op mijn hoofd die daar aan denkt. We hebben er samen hartelijk om moeten lachen. Er zullen ook momenten zijn, dan je niet kunt lachen. Maar al met al ben je erg dapper. Ook respect hoe jullie het samen als gezin doen! Sterkte me alles!
BeantwoordenVerwijderenHartelijke groet, Hendrik en Willemijn