Toen ik net ziek was kwam het idee in me op om een weblog te beginnen. Ik zat er erg over te twijfelen, maar het leek me ook wel weer heel handig met een familie en vriendenkring verspreid over het hele land. Dus ja zo begon het, het is wat uitgebreid naar collega's en wat klassen en via via naar een paar mensen die ook hetzelfde mee hebben gemaakt maar die ik niet ken, en hier en daar eens naar andere bekenden. Maar wat ik wil zeggen.... ik kan op een statistiekje kijken hoe vaak de weblog bezocht wordt. Tot nu toe ruim 14.000 keer! Veel. Ik ben iedere keer weer verbaasd als ik die teller zie. Er zijn vast nog veel meer mensen die meelezen waarvan ik het niet weet en dat is natuurlijk prima anders had ik er wel een wachtwoord op gezet. Ik ga zo aan Eric vragen of hij de teller zichtbaar maakt op de weblog.
Nu denken jullie natuurlijk dat jullie alles van mij weten rondom mijn ziekte, maar dat is toch niet waar. Ik heb nl. nog een weblog. 0 bezoekers tot nu toe. Hij heet: weblog voor dingen die niet op de weblog kunnen. Wat er zoal opstaat? Vanalles; van kwaaltjes, pijntjes en allerlei bijkomende lichamelijke ongemakken, gekke lachwekkende dingen, ernstige hele serieuze dingen. Af en toe zeggen we het tegen elkaar: dit is voor de "weblog voor dingen die niet op de weblog kunnen" hoor. Kijk dat is fijn, je weet dan dat het onderons blijft.
Okay, één dingetje dan. Het is begonnen met de eerste kuur. Het was vrijdag, vanaf dinsdagmiddag had ik niets meer gegeten. En opeens om een uur of zes kreeg ik toch trek in een frikandel, dramatisch. Ik moest en zou een frikandel eten. Eric voelde er niets voor, was net blij dat het spugen gestopt was. Dreigde het op de weblog te zetten, ja precies toen is de "weblog voor dingen die niet op de weblog kunnen" onstaan. Maar ik heb de frikandel gekregen en heerlijk opgegeten. Echt het was verrukkelijk.
En afgelopen vrijdag had ik het weer.
Ha die Ingrid, Je bent weer een beetje beter, de echte humor is er weer. Wij maar denken dat jij als geheelonthouder in bed ligt, en ons schuldig voelen tijdens het patatje met... Zit ze stiekum frikandellen te eten tussendoor...
BeantwoordenVerwijderenNou ja..!
Hee, geweldig dat dit ook nog kan, dat je het kunt doen en weer zo kunt schrijven
liefs anm te d
Dit vind ik een prachtig stukje! Kijk, ik vraag af en toe "wordt er veel gekeken naar je weblog?" en ik hoor om mij heen ook reacties erop, maar..........dat we nu voortaan allemaal mogen weten hoeveel er mee lezen/leven dat is toch wel leuk.
BeantwoordenVerwijderenEn dat andere weblog moet ook maar blijven, want daar staat inderdaad al veel op. Wat er o.a. niet opstaat en wat ik nu ga laten weten is: Ingrid houdt zich dapper, ook tijdens de moeilijke dagen blijft ze communiceren en wil ze alles blijven volgen wat er in gezin en familie gebeurt. En Eric is geweldig zorgzaam en liefdevol voor haar. En Joline, Arnold Jan en Maria staan er ook supergoed in. Zo met elkaar en alle hartelijke mensen er omheen maar bovenal met Gods hulp hoop ik dat Ingrid door deze moeilijke periode komt en dat de behandeling gezegend wordt.
Ha ,zie het helemaal voor me...
BeantwoordenVerwijderenEric met een bezorgd gezicht onderweg naar Ingrid met een bordje met een frikadel(of is het frikandel?)erop;)
groetjes,t.Ineke
tja over de schrijfwijze wordt gediscusieerd (ook hier thuis) Tegenwoordig schijnt frikaNdel weer gewoon te mogen. Eric vond het al geen gezicht, dus heeft het aangepast.
VerwijderenDat is leuk om te lezen ;-) Je moet gewoon af en toe wat van die onzichtbare weblog met ons delen hoor :-)
BeantwoordenVerwijderen