Een mens is een mens.

Nou dat klinkt vrij logisch. Toch loop ik er veel over na te denken. Hoe kijk ik naar mensen, hoe ga ik met mensen om. Zoals ik al schreef stond ik, terwijl ik er eerst juist naat uitzag, wat twijfelachtig in het revalidatie programma. Ik kom er achter dat het vooral ook te maken had met mijn kijk op de mensen. In de eerste plaats de gedachte: ik heb zo'n stap vooruit gemaakt in de vakantie, ik hoor niet meer bij deze doelgroep, ik ben sterk, ik ga deze periode achter me laten. En in de tweede plaats de mensen zelf, ik voelde me een beetje verdwaald in de groep, ik rij geen motor en ik heb geen hond, en daar ging het gesprek over. Ik ben een moeder van 3 kinderen en ben getrouwd. Als ik de groep als afspiegeling van de samenleving neem, een zeldzaam verschijnsel. Daarbij ben ik ook nog eens christen......... Tja en dat is nou net niet de goede manier om naar de mensen om je heen te kijken. We zijn namelijk allemaal mens, kwetsbaar mens, dat moet toch verbinden? Iedereen mag er zijn en ook ik ga mezelf zijn. De eerste keer bij het onderdeel fysiotherapie moesten we de shuttle-wandeltest doen. Ik zal wel eens even laten zien hoe ver ik kom, dat dacht ik. Maar helaas, ik kwam niet zo ver als ik dacht, ik hoorde niet eens bij de besten. Draaierig en gapend, met een hartslag van 188 zocht ik de bank op. Kwetsbaar. Ook de anderen hadden alles gegeven in de test, we hadden het met elkaar helemaal gehad, we gaven het elkaar toe en voelde ons al steeds meer een groep worden. Zo ga je elkaar als mens zien, als kwetsbaar mens. En dan is iedereen toch eigenlijk hetzelfde. Je hoeft de dingen niet anders voor te doen dan ze zijn, dat geldt toch in elk contact. Wat zou het de communicatie met elkaar een stuk eenvoudiger maken, als we de mens nu eens echt als medemens zouden zien. Dan maakt het in het contact niet meer zoveel uit als de ander wat ruwer in het leven staat en totaal andere ideeën heeft als je zelf hebt, er zijn in het mens-zijn altijd dingen die verbinden.