Ochtendje ziekenhuis

Zo zat ik dan vanmorgen onverwacht bij de cardioloog. Ik had een afspraak met Annelies, de nurse practitioner, voor de controle voor de kuur. Ze vroeg me of ik koorts had tijdens de kuren. Ik vertelde dat ik eerst dacht van wel omdat ik 's nachts ook wakker word van de enorme hartkloppingen, maar dat als ik de temperatuur meet helemaal geen koorts heb. Dit vond ze verontrustend; de epi-adriamycine kan nl. schade aan het hart aanrichten. Ik kreeg zodoende gelijk een afspraak bij de cardioloog, er werd een echo gemaakt. Er werden geen afwijkende zaken gevonden. Gelukkig. Ook al zat ik gelijk het voordeel te bedenken van als de E uit de kuur weggelaten zou worden (dat was dan nl. een optie), mijn armen zouden dan niet verder ontsteken. Een ander idee voor die armen zou zijn dat ik in mijn voet laat prikken. Dat is iets wat ik op de afdeling moet overleggen morgen. Het risico daar aan is dat het infuus er makkelijker uit kan gaan en lekkende chemo is een ramp. Zo hebben we alle bijwerkingen langs gelopen en zijn we tot de conclusie gekomen dat het zwaar is, maar dat er niets anders op zit dan door te gaan.
Laat ik maar eerlijk zijn, ik zie er vreselijk tegenop. Morgen de dag in het ziekenhuis en de dagen er na. Ik voel heel goed dat mijn conditie minder is, ik ben deze keer niet goed op krachten gekomen. Het eind is in zicht, ik weet het, maar dat laatste stukje........... Ik hoop dat de Heere kracht wil geven, want een mens is van zich zelf maar krachteloos, daar ben ik wel achter.