Zo, ik ben weer thuis. Deze kuur ging mijn moeder mee. Heel fijn, maar voor een moeder toch ook wel heel wat.
Misschien voor een ander een kleinigheid, maar voor mij wordt het prikken steeds meer een onderwerp van spanning. Het is opmerkelijk dat de Heere hier in ook weer Zijn zorg betoont. Dat we ook voor kleine dingen mogen vragen om zijn hulp. Een rustige verpleegkundige heeft rustig zitten zoeken tot ze een ader vond. Ze zag hem niet, maar voelde hem wel. Heel geconcentreerd ging ze aan het werk. En ja de naald zat in één keer goed.
Ik voel me nu enigzins weeïg en een beetje vreemd in mijn hoofd. Het is wachten op de verdere uitwerking. Ik heb mijn hb ook nog even nagevraagd, dat was ik bij de controle vergeten: 6,5
Geen opmerkingen:
Een reactie posten