Ontmoeting

De meeste mensen die naar het RISO komen voor bestralingen komen samen met iemand. Het is vaak niet zo moeilijk te zien wie de patiënt is. Er zijn zo een aantal kenmerken. Het lopen achter een rollator, een petje op hebben, een doek op het hoofd, hijgend plaats nemen in de wachtruimte, een slechte kleur hebben in het gezicht, een uitstraling van moe zijn hebben, langzaam door de lange gang naar de wacht ruimte lopen. Als er iemand alleen zit in de wachtruimte is dat meestal iemand die wacht op degene die de bestraling ondergaat.
Vandaag zag ik gelijk een leuke mevrouw zitten. Ze zat met naald en draad kleine lapjes aan elkaar te naaien. Ik ging naast haar zitten en zat te twijfelen of ze nou patiënt of "partner" was. Het was niet te zien. Ik begon een praatje over waar ze mee bezig was. Ze vertelde me over een groot quilt werkstuk waar ze aan bezig was. "Elke dag 3 kwartier met de taxi en dan vaak hier ook nog wachten, ik wil dan iets leuks doen". We raakten gelijk druk in gesprek, ze bleek nl. ook borstkanker te hebben en kwam nu voor de 3e keer om te bestralen. Vanmiddag en vanavond zou ze weer quiltcursussen geven. Ik vertelde dat ik ook les geef en dat ik ook zoveel mogelijk probeerde het gewone leven door te laten gaan. "Ja dat dacht ik al, zei ze, ik zag het al aan de manier waarop je die lange gang doorgestapt komt, je bent niet iemand om bij de pakken neer te zitten". Blijkbaar ben ik niet de enige die daar zit te observeren. Dat was even een leuke ontmoeting zo op de vijfde dag van de bestralingen. Benieuwd of ik zo tegen de 33e keer nog steeds met dezelfde vaart door de gang kan lopen.