Bijkomstigheden

Een ziekte als deze heeft zo een aantal bijkomstigheden. In de eerste plaats hoor je vanaf het moment dat je de uitslag krijgt bij een andere groep mensen. Het voelt opeens of de wereld bestaat uit gezonde of zieke mensen / patiënten. En zo ben je van het ene op het andere moment patiënt. Tijd om er over na te denken of die rol bij je past, om aan het idee te wennen is er niet. Je bent het gewoon. De volgende bijkomstigheid is dat als je dan patiënt bent (afgezien van het feit of je je ziek voelt of niet) je lichaam niet meer helemaal van jezelf is.Toen ik woensdagmiddag in het RISO was voor het aftekenen en de scan had ik echt dat gevoel. Met mijn armen omhoog lag ik 3 kwartier op de tafel die in de scan zou worden geschoven. Twee mensen waren aan het plakken, meten en tekenen. Alsof je lijf een soort plattegrond is waar vanalles op aangegeven moet worden. "Ligt u nog lekker mevrouw?" "Ja hoor, voor zover zo'n plank lekker kan liggen, lig ik goed". Mijn armen en handen waren inmiddels helemaal verdoofd. Uiteindelijk werd de scan gemaakt. Eén keer een totaal overzicht, één keer het bestralingsgebied met gewone ademhaling, één keer het bestralingsgebied met ademhalen en ademvasthouden. Er wordt bekeken hoe het hart ligt, in sommige gevallen kan er door het ademvasthouden zo bestraald worden dat het hart niet geraakt wordt. Het is dus nog even afwachten of ik het hart op de goede plek heb zitten om te kijken welke manier er gekozen wordt.  
Nou dat was even bijkomen 's avonds, het doet allemaal toch wel wat met me. Ook bij de voorlichting kregen we nog weer veel informatie.
Gisteren was ik gelukkig toch weer uitgerust en heb ik mijn stagebezoek en mijn lessen gewoon kunnen doen. Voor de "ver weg mensen" ; ik ben nog steeds aan het werk. Dat vind ik heel erg fijn. Het is naast het stukje zorg en ziekte een gedeelte van het "gewone" leven, wat nu dus heel bijzonder is en wat ik erg waardeer. Werk hebben wat je graag doet is een zegen. Alleen in het normale zien we dat vaak niet.