Op de één of andere manier let ik tegenwoordig altijd op kapsels. Als ik iemand met kort haar zie, kijk ik ook altijd even naar de wenkbrauwen. Chemokapsel? O nee dat kan niet met zulke volle wenkbrauwen. Soms zie je mensen en weet je bijna zeker dat ze ook zo iets als je zelf achter de rug hebben. Zo zag ik pas tijdens het baantjes zwemmen een mevrouw. Toen we tegelijkertijd aan het einde van ons baantje waren zei ik tegen haar:"Een rare vraag, maar heeft u soms ook chemokuren achter de rug?". En ja het bleek waar te zijn. We kregen een heel gesprek. Tijdens het praten bedacht ik me dat het toch wel vreemd was om iemand daar zo op aan te spreken. Ik zei het tegen haar, maar nee ze was zo blij, ze vond het zo fijn iemand als lotgenoot te spreken. Thuis ben ik me altijd maar aan het groot houden vertelde ze.
Nog een ontmoeting. Een man, hoe hij heet geen idee. Hij was aan het klussen. "U bent ziek geweest toch?". "Ja dat klopt". "Mijn kind had kanker". We spraken elkaar kort, enkele minuten. In die minuten hoorde ik hoe de Heere hem tijdens die periode iets had laten zien van Zijn eigen lijden, over de drinkbeker die aan hem niet voorbij kon gaan. En hoe hij zo wonderlijk zijn zieke kind weer mocht genezen. Dat zijn dingen waar je over na blijft denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten