Een jaar voorbij

De laatste dag van het jaar. Nadenk-dag. Nadenken doe ik toch al veel de laatste weken. Er is zoveel gebeurd. Ik ben er nog niet klaar mee. Terwijl als iemand vraagt hoe het gaat, ik altijd zeg dat het goed gaat en ik een heel eind opgeknapt ben en al weer werk. Dat is ook zo. Maar de andere kant is er ook: het is niet makkelijk. Deze tijd van weer opbouwen is zwaar, is ook vechten, anders dan tijdens de kuren, maar toch. Voor de omgeving lijken de dingen min of meer vanzelf te gaan maar dat is niet zo.
Vorige week heb ik een botdichtheidsmeting gehad en moest ik voor het eerst weer bloed laten prikken. Die aardige dokter Schaar had me dat de andere keren bespaard. Maar nu 7 1/2 maand na de laatste kuur moest er toch echt een bloedbeeld komen. Door alle toestanden met het prikken van de chemo is het bloedprikken wel een item geworden. Raar, maar waar. Dat ik slechte aders heb zag de prikker gelijk, dus voorzichtig met een dunne naald. Ging goed, er stroomde alleen geen bloed uit. Iemand erbij geroepen, friemelen en doen, uiteindelijk de benodigde buisjes gevuld. Helaas, helaas ging ik toen als nog onderuit. Ik voelde me gelijk weer helemaal patiënt. Over patiënt zijn gesproken.....1e kerstdag 's morgens ben ik van de trap gevallen. Klets op mijn hoofd en bonk bonk bonk naar beneden. Nu heb ik al dagen verschrikkelijke pijn aan mijn stuit. Ik kan niet zitten. Ook mijn rug is bont en blauw. Het is echt zo'n tegenvaller. Ik ben met kerst en zondag en ook vandaag niet naar de kerk kunnen gaan. Het gaat al wel ietsjes beter, maar ik voel dat het een lang verhaal gaat worden.
Vorig jaar rond deze tijd wist ik dat ik het nieuwe jaar moest beginnen met chemokuren, dat ligt nu gelukkig achter me. De Heere heeft door geholpen! Wat het nieuwe jaar brengt weet niemand, maar dat geldt voor elk leven. We bidden om kracht en gezondheid.
Ik wil nog een keer iedereen heel hartelijk bedanken voor het meeleven en het bieden van een helpende hand in dit afgelopen jaar. Heel erg gewaardeerd!