Omgaan met grenzen.

Als je ziek bent dan kun je niet alles doen wat normaal wel kan. Dat weet je, dat hoort er bij. Tijdens chemokuren ben je al blij als je het een beetje op de been houdt. Maar dan........ alles is achter de rug. Het enige wat nog moet is elke dag een tablet slikken en af en toe een injectie halen. Mijn haar groeit, ik zie er gezond uit met al die extra kilo's. Het is klaar met ziek zijn. Niet dus. En regelmatig trap ik er toch zelf weer in. Ik denk dat ik veel meer kan en loop dan tegen mijn grenzen aan. Eric begint dan al vraagtekens te stellen bij dingen die ik doe of wil gaan doen. Zelf heb ik dan nog het idee dat het echt wel kan. Tot dat ik dan weer ver over mijn grenzen ben gegaan en niks meer om me heen kan verdragen. Wat betreft mijn werk kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat die 4 uur achter elkaar voor de klas staan toch te veel gevraagd was. Ik heb het bij moeten stellen naar 2 uur.
Grenzen is een thema wat steeds terug komt bij Herstel en balans. Vorige week deden we een partijtje volleybal. Na een poosje ging er iemand aan de kant zitten. Ik voelde ook dat ik haast niet meer kon, maar wilde dat eigenlijk niet toegeven. En toen kwam het zo ver dat de anderen uit de groep zagen dat ik op in storten stond en tegen mij zeiden: ga jij maar een poosje aan de kant zitten. Dat levert een gesprekje met de fysiotherapeut op. Waarom ga jij zo lang door? Heb je je grens niet gevoeld? Kan jij zelf wel aan geven wanneer je grens bereikt is? Dit alles met de gedachte er achter dat als je steeds te ver over je grenzen gaat je je eigen herstel in de weg staat. Nog heel wat te leren.