Het is raar, maar ergens mis ik de structuur van elke 3 weken een kuur. Je vecht je ergens naar toe en iedere keer haal je het en neem je de volgende stap. En wat dan nu? De gewone dingen. Maar wat is gewoon en hoe doe je het ook al weer. Zo iets voelt het. Daar komt bij dat ik me ook anders voel door de hormonen, eerst natuurlijk de verkeerde tabletten, toen accuut omschakelen naar de goede en ook nog een injectie met hormonen er bij. Lichamelijk voel ik me toch wel heel anders door de overgangsklachten. Emotioneel ben ik ook wat wiebelig. De ene dag gaat het beter dan de andere.
Het was heel fijn om 2 dagen met Eric weg te zijn. Ik had zo het gevoel weg te willen en afstand te willen nemen.
Mijn haar is al aardig aan het groeien, en de kleur is........ nee geen rode krullen, maar vooral grijs. De laatste tijd vergat ik nog al eens mijn mutsje op te zetten thuis. Dan was er al een poosje een vriendinnetje aan het spelen bij Maria en kwam ik er opeens achter, dan legde ik het even uit en vonden ze het wel prima. Zelf zijn we er zo aan gewend, maar toen ik met Eric in "thermen bad Aachen" was merkte ik wel dat ik een opvallende verschijning ben om het zo maar te zeggen. Je ziet mensen denken: huh, die vrouw is zowat kaal, ziek zeker. Ja en dan gaat binnen niet al te lange tijd toch het moment komen dat ik zonder pruik of mutsje kan. Ik bereid iedereen er maar even op voor op deze manier, dan wordt de stap voor mij ook wat makkelijker, want vooral naar mijn werk vind ik het toch wel een beetje moeilijk. Had ik nou een weggestopt kantoorbaantje....
Zo zie je een ziekte zoals dit blijft je op allerlei terreinen bezig houden.
Zo zie je maar dat je aan diverse structuren kan wennen. Er blijft nog genoeg over om voor te vechten de komende tijd.
BeantwoordenVerwijderenEn toch zie ik iets anders aan je nu de chemokuren voorbij zijn.Ik zie je ogen soms weer stralen! Dat hoeft ook niet gelijk elke dag zo te zijn, maar.......het komt goed met je.
En dat hoofd van jou mag er zijn, zo'n mooi rond hoofd, daar hoeft niemand "tegen op te zien" en je ziet je haar bijna groeien. Ik denk dat je na de vakantie een hippe, korte coupe zal hebben. Maar eerlijk gezegd verlang ik ook naar je gewone kapsel. Wie weet welke verrassing je daarbij nog wacht. We hebben al eerder rode krullen in de familie gezien!
Wat geweest is, is voorbij. Het zal nooit meer worden als toen. Het kan wel 'beter' worden. Weten sterfelijk te zijn of het ondervonden te hebben maakt het verschil. Iedereen is het, maar jij weet nu hoe het voelt. Fijn er samen even tussenuit te zijn. Ook daar was je wie je nu bent. Wenen om het verloren 'ik', op zoek naar je nieuwe identiteit. 't Lijkt wel de puberteit ;-)
BeantwoordenVerwijderenOp je werk begrijpen de collega's en studenten dat je dit moeilijk vindt. Maar wat ik steeds hoor is dat ze je vooral dapper vinden!
BeantwoordenVerwijderenEn........op je werk zijn mensen die je willen helpen de stap gemakkelijker te maken. Samen staan we sterk(er)!