Belastbaarheid

Ieder mens heeft zijn eigen belastbaarheid, de één kan wat meer hebben dan de ander. Het is ook iets wat je niet voor een ander kan bepalen. In een lange periode van ziekte kom je er achter dat je belastbaarheid steeds minder wordt. Om het maar even zo te zeggen, in het begin rij je nog lekker door, op een gegeven moment krijg je tegenwind, dan een lekke band er bij en dan rij je op 2 lekke banden. Mijn belastbaarheid is inmiddels dus een behoorlijk stuk minder dan een paar maanden geleden. Ik merkte dat vorige week toen ik voor de botscan moest. Vergeleken met een chemokuur stelt het helemaal niet veel voor, maar ik zag er echt tegen op. Ik had helemaal geen zin in gedoe aan mijn lijf. Gelukkig, ik trof er een bijzonder aardige man die me zou prikken. Er moest nl. radioactieve vloeistof ingespoten worden. U hebt al heel veel achter de rug mevrouw we gaan dit even rustig bekijken. Hij zag al snel dat de aders in mijn arm te hard waren door de chemo en hij daar dus niet kon prikken. Hij heeft toen met een dun infuusnaaldje mijn pols aangeprikt en daar de injecties in gegeven. Toen mocht ik weer naar huis en 2 uur later werd ik verwacht voor de scan. Dat duurde een half uur. Ik heb er gelukkig geen problemen mee met in zo'n apparaat te liggen. 
Waar ik ook achter kom nu ik minder belastbaar ben is dat middel ook doel wordt. Om een was uit de wasmachine te halen moet ik de trap op lopen. Het traplopen is al een doel op zich. Om boodschappen te doen moet je met de auto naar de winkel toe rijden. Het middel, het autoritje, is een doel op zich. Ik kom er precies achter welke dingen energie kosten. Dingen waar je in een gezond leven niet eens bij stil staat.