Na uw behandeling voor kanker in Gelre ziekenhuizen wilt u de draad van het gewone leven weer oppakken. Dit valt vaak niet mee. U komt allelei zaken tegen die voorheen vanzelfsprekend waren, maar nu niet meer. Uw kijk op het leven is veranderd. Eigelijk wordt het nooit meer zoals het was.
Dit staat in de afspraakbrief die ik heb gekregen voor het verpleegkundig spreekuur nazorg. Het raakte me wel. Ik heb er al een poosje over na lopen denken. Je kunt je afvragen; is het waar, geldt het voor iedereen? Maar inderdaad, ik denk wel dat het waar is. Neem nu alleen al het onzekere gevoel over je eigen lichaam; ik voelde me gezond maar bleek een ernstige ziekte mee te dragen. Zou ik niet behandeld zijn, dan zou ik het niet overleven. Elk hobbeltje, bobbeltje, pijntje zal de komende tijd toch anders gekleurd zijn.
En de draad van het gewone leven weer oppakken, dat wil ik wel, maar het gaat nog niet. Ook dat wordt moeilijk. Ik dacht net om eens wat op internet te gaan lezen, hoe anderen dat doen. Maar van verhalen op internet lezen word je niet blij. Ik werd er zelfs echt misselijk van toen ik een chemoverhaal van een ander las.
Zo ben ik deze dagen aan het denken en verwerken. Aan de andere kant besef ik heel goed dat er meer ziekten en zorgen zijn in het leven. Er zijn mensen die een onherstelbaar verdriet meedragen, die dagelijks naar een lege plek in hun leven kijken. Dan voel ik me bijzonder bevoorrecht.
Wat ga je nu doen met je weblog? Vragen verschillende mensen. Of, je blijft toch wel schrijven? Ik weet het niet, ik zie wel hoe het loopt. Nu vind ik het nog fijn om er wat op te zetten. Het is ook een soort uitlaatklep geworden. Ik merk ook dat het fijn is om te delen, het geeft verbinding. Dus we zullen zien hoe het loopt.