Ik had eerst een gesprekje met de nurse practitioner en zij deed ook onderzoek. Ze voelde de knobbel goed zitten, de chirurg werd er bij gehaald en ook hij voelde de knobbel. Er moest een foto gemaakt worden, daarna werd een echo gemaakt. Inmiddels was de foto bekeken door de radioloog en kon ik blijven liggen zodat ze gelijk een punctie konden doen. Ik vroeg gelijk aan de radioloog wat hij er van dacht. "Als er niks was zou ik geen punctie doen" zei hij. Toen de punctie klaar was vroeg ik hem nog een keer of hij wat meer kon zeggen, waar moest ik aan denken. Zijn antwoord was:"Ik maak me zorgen". Op dat moment was voor mij duidelijk dat het geen goede boodschap zou worden. En dat was het dus ook niet die vrijdag de 15e.
zaterdag 22 oktober 2011
Het is echt waar
Vrijdag 15 oktober heb ik te horen gekregen dat ik borstkanker heb. Een bericht dat je hele leven op z'n kop zet. Al een paar weken voelde ik een knobbeltje, maandagavond besloot ik om dinsdag toch maar even langs de huisarts te gaan. Ik had niet het gevoel dat er iets ernstigs aan de hand was, maar wilde er voor de zekerheid wel naar laten kijken. De huisarts vertrouwde het niet en zorgde er voor dat ik de volgende dag al in het ziekenhuis terecht kon.
Ik had eerst een gesprekje met de nurse practitioner en zij deed ook onderzoek. Ze voelde de knobbel goed zitten, de chirurg werd er bij gehaald en ook hij voelde de knobbel. Er moest een foto gemaakt worden, daarna werd een echo gemaakt. Inmiddels was de foto bekeken door de radioloog en kon ik blijven liggen zodat ze gelijk een punctie konden doen. Ik vroeg gelijk aan de radioloog wat hij er van dacht. "Als er niks was zou ik geen punctie doen" zei hij. Toen de punctie klaar was vroeg ik hem nog een keer of hij wat meer kon zeggen, waar moest ik aan denken. Zijn antwoord was:"Ik maak me zorgen". Op dat moment was voor mij duidelijk dat het geen goede boodschap zou worden. En dat was het dus ook niet die vrijdag de 15e.
Ik had eerst een gesprekje met de nurse practitioner en zij deed ook onderzoek. Ze voelde de knobbel goed zitten, de chirurg werd er bij gehaald en ook hij voelde de knobbel. Er moest een foto gemaakt worden, daarna werd een echo gemaakt. Inmiddels was de foto bekeken door de radioloog en kon ik blijven liggen zodat ze gelijk een punctie konden doen. Ik vroeg gelijk aan de radioloog wat hij er van dacht. "Als er niks was zou ik geen punctie doen" zei hij. Toen de punctie klaar was vroeg ik hem nog een keer of hij wat meer kon zeggen, waar moest ik aan denken. Zijn antwoord was:"Ik maak me zorgen". Op dat moment was voor mij duidelijk dat het geen goede boodschap zou worden. En dat was het dus ook niet die vrijdag de 15e.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Fijn om zo op de hoogte gehouden te worden!
BeantwoordenVerwijderenMisschien goed om zo ook iets van je af te schrijven.
Wij blijven aan jullie denken, vooral deze dagen.
Ik denk dat het heel goed is om een weblog bij te houden. Je kunt het van je afschrijven, je hoeft niet steeds hetzelfde te vertellen aan mensen die naar je vragen, je bereikt wellicht mensen die hetzelfde meemaken en je krijgt vaak heel veel meeleven! Fijn dat ik mee mag lezen! Heel veel sterkte. Ps. ik hoorde dat Elske Kik een nicht van je is, die werkt bij mij op school, we hadden het 'toevallig' over je..
BeantwoordenVerwijderenVrijdag 21 okt jl. keek ik onderweg even op de mail. Zie ik de mail van jou met als onderwerp 'Ernstig bericht'. 'k Dacht direct dat Eric misschien opnieuw ziek was. Wat een verbijstering dat jij het nu bent. Van 'partner van...' nu zelf patiënt. Opnieuw verlies van identiteit, nu van eigen gezondheid. Een nieuwe levensfase met als toekomst veel onzekerheden voor jou, Eric en de kinderen. Met, naar wij jullie wensen het zelf te beleven, één Zekerheid: bij de Heere zijn uitkomsten zelfs tegen de dood.
BeantwoordenVerwijderenEen meelevende en lijdende groet (ook Tineke),
Henk-Jan